‘Cover’ อย่างไรให้เห็นตัวตน : ถอดรหัส 4 ทีมเยาวชนบนเวที Zeer Cover Dance Contest #2
อัปเดตเมื่อ: 17 สิงหาคม 2569 เวลา 22:55อ่าน 3 นาที
‘Cover’ อย่างไรให้เห็นตัวตน : ถอดรหัส 4 ทีมเยาวชนบนเวที Zeer Cover Dance Contest #2 เมื่อการจำท่าไม่ใช่ปลายทาง แต่เป็นภาษาที่เด็กยุคใหม่ใช้ฝึกวินัย สร้างทีม
อ่านข่าวในหมวด การเมือง เพิ่มเติมได้ที่ Thailand Paper
ประเด็นสำคัญ
ทดลองความฝัน และบอกให้โลกรู้ว่า “เราเป็นใคร” ชื่อของ “Cover Dance” อาจทำให้หลายคนนึกถึงการเต้นให้เหมือนต้นฉบับมากที่สุด แต่สำหรับเด็กยุคใหม่ “ความเหมือน” เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เพราะทันทีที่เพลงดังขึ้น สิ่งที่ผู้ชมมองเห็นกลับเป็นบุคลิก พลังและวิธีตีความของนักเต้นแต่ละคน การแกะท่าจากคลิป ฝึกซ้ำหลายรอบ จัดตำแหน่งสมาชิก
รายละเอียดเพิ่มเติม
ไปจนถึงการตัดสินใจว่าจะส่งสายตาและอารมณ์แบบใด จึงไม่ได้มีแค่เรื่องของการเลียนแบบ แต่เป็นกระบวนการที่เด็ก ๆ ค่อย ๆ เรียนรู้ทั้งภาษาของการแสดงและตัวตนของตัวเอง
ภาพดังกล่าวปรากฏชัดบนเวที Zeer Cover Dance Contest #2 ที่รวมเยาวชนจากทั่วประเทศกว่า 500 ชีวิตมาประชันความสามารถ ซึ่งจัดขึ้น ณ ศูนย์การค้าเซียร์ รังสิต โดยมี พานาโซนิค เอเนอร์จี
(ประเทศไทย) เข้ามาเป็นหนึ่งในพลังสนับสนุนสำคัญของเวทีนี้ ภายใต้กลยุทธ์ Music Marketing เพื่อเปิดพื้นที่ให้ความสนใจของเด็ก ๆ ไม่หยุดอยู่เพียงหน้าจอหรือห้องซ้อม
สถานการณ์ล่าสุด
แต่ได้พัฒนาเป็นประสบการณ์จริงที่มีทั้งเป้าหมาย กำหนดเวลา ผู้ชม และเสียงสะท้อนกลับ จากการ “จำท่า” สู่การอ่านภาษาของตัวเอง เสน่ห์ของ Cover Dance ในวันนี้อยู่ตรงความย้อนแย้งที่น่าสนใจ
ยิ่งนักเต้นเข้าใจต้นฉบับมากเท่าไร ก็ยิ่งมีพื้นที่เลือกว่าจะสื่อสารตัวเองออกมาอย่างไร ทั้งน้ำหนักของการเคลื่อนไหว สีหน้า การจัดพลังของทีม และรายละเอียดเล็ก ๆ
ที่ทำให้การแสดงชุดเดียวกันไม่เคยให้ความรู้สึกเหมือนกันทั้งหมด สำหรับ ทีม Novarise จากสถาบันสอนเต้น U.A. Academy การเต้นจึงไม่ใช่เพียงการทำตามศิลปินที่ชอบ
มุมมองและผลกระทบ
แต่เป็นโอกาสให้เด็กธรรมดาได้มองเห็นความเป็นไปได้ของตัวเอง น้องณิชา-ณัฎฐณิชา มูณีผล อายุ 11 ปี ตัวแทนทีม เล่าว่า “ทุกครั้งก่อนขึ้นเวทีพวกเราซ้อมกันหนักมาก
บางวันใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อให้ทุกจังหวะพร้อมที่สุด ถึงจะเหนื่อยแต่ไม่มีใครบ่นเพราะทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันคืออยากพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น และหวังว่าสักวันหนึ่ง
จะได้ยืนบนเวทีในฐานะศิลปินที่สร้างแรงบันดาลใจให้เด็กคนอื่น เหมือนที่พวกเราได้รับแรงบันดาลใจในวันนี้” สิ่งที่น่าสนใจจึงอาจไม่ใช่คำถามว่าเด็ก ๆ เต้น “เหมือน” แค่ไหน
ข้อมูลจากแหล่งข่าว
แต่อยู่ที่ระหว่างทางพวกเขาเริ่มมองเห็นหรือยัง ว่าจุดแข็งของตัวเองคืออะไร อยากเป็นนักแสดงแบบไหน และต้องพัฒนาอะไรต่อไป เวที Cover Dance จึงทำหน้าที่
คล้ายพื้นที่ทดลองตัวตนที่ไม่ต้องรอให้เด็กโตพอจะเลือกอาชีพเสียก่อน เวทีประกวดทำให้ “ความฝัน” มีปฏิทิน ความฝันในวัยเด็กมักเริ่มจากประโยคว่า “สักวันหนึ่ง”
แต่การแข่งขันทำให้สักวันหนึ่งนั้นมีวันซ้อม วันขึ้นเวที และช่วงเวลาที่ต้องรับผิดชอบต่อเพื่อนทั้งทีม จากความชอบที่ดูเป็นนามธรรม เด็ก ๆ ต้องเปลี่ยนให้กลายเป็นแผนงาน จริง
ตั้งแต่แบ่งเวลา แก้ท่าที่ยังไม่พร้อม รับฟังความคิดเห็น ไปจนถึงกลับมาซ้อมใหม่หลังทำผิด…
อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน
