อรรถสิทธิ์ พานแก้ว | โจทย์ใหญ่รัฐบาล กับเส้นทางบังคับ ล็อกเป้าคุมอาวุธปืน

ประเด็นสำคัญ

ครั้งแรกมาจากเยาวชนนำปืนของผู้ปกครองเข้าไปก่อเหตุในพื้นที่โรงเรียนนำมาซึ่งความสูญเสียจำนวนมาก ครั้งที่สองจากกรณีอดีตส.ส. ใช้อาวุธปืนยิงนายกอบจ.

คู่กรณีในพื้นที่ทำการขององค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) ทั้งสองกรณีมีความเหมือนที่ต่างกัน คือ เกิดเหตุในสถานที่ราชการ ในเวลากลางวัน และกระทำอย่างอุกอาจทั้งคู่

รายละเอียดเพิ่มเติม

แม้ต่อมาภายหลังนายกรัฐมนตรีในฐานะเจ้ากระทรวงมหาดไทยอีกตำแหน่งหนึ่งจะออกมาให้สัมภาษณ์ถึงกรณีการใช้อาวุธปืนป้องกันตัว และพูดไปถึงว่า เมื่อมีผู้บุกรุกเข้ามาในบ้าน

การยิงโจรในบ้านก็อาจจะผิดได้ จากนั้นเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางถึงคำสัมภาษณ์ดังกล่าว แม้ต่อมาภายหลังนายกฯ จะออกมาชี้แจงว่า กรณีดังกล่าว ”พูดสั้นไป“ และขยายความว่า

ตนไม่ได้หมายความว่ากฎหมายห้ามประชาชนป้องกันตัว แต่ต้องการเตือนถึงผลที่ตามมาจากการใช้อาวุธปืน เพราะเมื่อเกิดการยิงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเหตุสุดวิสัย การป้องกันตัว

สถานการณ์ล่าสุด

หรือการกระทำที่อ้างว่าพอสมควรแก่เหตุ ผู้ใช้อาวุธก็อาจต้องเข้าสู่กระบวนการสอบสวน ถูกดำเนินคดี และพิสูจน์ข้อเท็จจริงในชั้นศาล แน่นอนว่าประเด็นของสังคมต่อเรื่องนี้ และหลังจากนี้

คงไม่ได้อยู่ที่ว่านายกฯ จะออกมาพูดถึงเรื่องนี้อย่างไร แต่อยู่ที่ว่า รัฐบาลจะทำอย่างไรต่อในประเด็นดังกล่าว ซึ่งเพียงการเตือนประชาชนว่า “อย่าครอบครองหรือมีไว้ซึ่งอาวุธปืน”

คงไม่เพียงพอแน่ เพราะเรื่องนี้คือเรื่องที่ว่า ตอนนี้ ถึงเวลาต้องจัดระเบียบอาวุธปืนครั้งใหญ่แล้วหรือยัง จากข้อมูลสำหรับประเทศไทย พบว่า

มุมมองและผลกระทบ

เรื่องของอาวุธปืนถูกกำกับควบคุมภายใต้พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ซึ่งเป็นกฎหมายหลัก และผ่าสการแก้ไขมาแล้ว 9 ครั้ง

ครั้งล่าสุดปี 2543 เป็นเพียงการปรับค่าธรรมเนียม โดยกฎหมายกำหนดให้ขอใบอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ได้ใน 3 กรณีเท่านั้น คือป้องกันตัวหรือทรัพย์สิน กีฬา และล่าสัตว์

เมื่อเทียบกับนานาประเทศแล้ว ไทยมีปัญหาเชิงโครงสร้างอยู่หลายจุด ตัวเลขที่ยืนยันว่าปัญหามีอยู่ชัดเจน ข้อมูลจาก Small Arms Survey ปี 2560 ระบุว่าไทยมีปืนในมือพลเรือนสูงถึง 10.3

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

ล้านกระบอก มากเป็นอันดับ 1 ของอาเซียน และอันดับ 13 ของโลก โดยในจำนวนนี้เป็นปืนขึ้นทะเบียนถูกต้องเพียงราว 6 ล้านกระบอก ส่วนที่เหลืออีกกว่า 4 ล้านกระบอกไม่มีทะเบียนเลย พูดง่าย ๆ

คือปืนเถื่อนในมือคนไทยมีจำนวนมากกว่าประชากรของหลายจังหวัดรวมกัน และจากข้อมูลวิทยานิพนธ์เรื่อง

“สภาพปัญหาและแนวทางพัฒนามาตรการป้องกันความรุนแรงจากอาวุธปืนในประเทศไทยจากการวิเคราะห์เชิงอาชญาวิทยา” (รัตนาภรณ์ อุ่นเมือง, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2567)

ที่กล่าวถึงสถิติคดีอาญาของสำนักงานตำรวจแห่งชาติในช่วงปี 2562–2566 ก็ยืนยันภาพเดียวกันนี้ ว่า คดีเกี่ยวกับ “ปืนธรรม…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน