เงินซื้อค่ารถไฟฟ้าได้ แต่ซื้อสิทธิดูถูกเจ้าของประเทศไม่ได้

ประเด็นสำคัญ

เมื่อกลุ่มนักเรียนชาวอิตาลีซึ่งเดินทางมาเข้าร่วมโครงการทัศนศึกษาในประเทศไทยพากันส่งเสียงดังเอะอะบนรถไฟฟ้าบีทีเอสสายสีลม ขณะที่ขบวนรถกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีศาลาแดง

ตามคำบอกเล่าของผู้โดยสารชาวไทยผู้บันทึกคลิปนั้น กลุ่มนักเรียนอิตาเลียนจำนวนกว่าสิบคนส่งเสียงตะโกนพูดคุยกันตั้งแต่ก่อนขึ้นรถ

รายละเอียดเพิ่มเติม

เมื่อขึ้นมาอยู่ในขบวนแล้วก็ยังคงหัวเราะและตะโกนคุยกันข้ามหัวผู้โดยสารคนอื่น จนผู้โดยสารชาวไทยคนหนึ่งตัดสินใจกล่าวเตือนเป็นภาษาอังกฤษอย่างสุภาพว่า ขอให้ช่วยลดเสียงลง

เพราะในประเทศไทยผู้คนไม่นิยมตะโกนคุยกันบนรถไฟฟ้า แทนที่คำเตือนธรรมดาเช่นนี้จะได้รับการตอบรับด้วยการกล่าวขอโทษแล้วลดเสียงลง นักเรียนบางคนกลับหัวเราะ ยิ้มเยาะ

ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพผู้เตือน และแสดงกิริยาไม่เหมาะสม ที่สำคัญที่สุดคือมีครูสตรีชาวอิตาลีผู้คุมนักเรียนอิตาเลียนเหล่านี้มา กลับกล่าวถ้อยคำซึ่งแปลเป็นภาษาไทยได้ว่า

สถานการณ์ล่าสุด

“ขอโทษแล้วกันที่เอาเงินมาให้ประเทศคุณ” ถ้อยคำเพียงประโยคเดียวนี่เองที่ทำให้เรื่องเสียงดังบนรถไฟฟ้า

ซึ่งเดิมอาจเป็นเพียงเรื่องมารยาทของวัยรุ่นกลายเป็นเรื่องของการดูหมิ่นศักดิ์ศรีของประเทศและประชาชน เพราะใจความของประโยคดังกล่าวคือ

การที่นักท่องเที่ยวนำเงินมาใช้จ่ายในประเทศไทยทำให้ตนมีบุญคุณเหนือคนไทย และคนไทยจึงไม่ควรตักเตือน ไม่ว่าตนจะประพฤติตัวอย่างไรก็ตาม ต่อมาในวันเสาร์ที่ 25 กรกฎาคม

มุมมองและผลกระทบ

สถานเอกอัครราชทูตอิตาลีประจำประเทศไทยได้ออกแถลงการณ์สามภาษา แสดงความเสียใจและประณามพฤติกรรมดังกล่าวอย่างชัดเจน พร้อมขออภัยประชาชนชาวไทย

โดยยืนยันว่าพฤติกรรมของเยาวชนกลุ่มนี้มิได้เป็นตัวแทนของชาวอิตาลีโดยรวม และไม่สอดคล้องกับคุณค่าด้านความเคารพ ความสุภาพและมิตรภาพระหว่างประชาชนของทั้งสองประเทศ

จากนั้นตัวแทนนักเรียนจึงได้บันทึกคลิปขอโทษ ยอมรับว่าการกระทำบนรถไฟฟ้านั้นไม่ถูกต้อง และมีการแจ้งว่านักเรียนที่เกี่ยวข้องจะเดินทางกลับอิตาลีโดยเร็วที่สุด เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

คำถามที่น่าสนใจจึงมิใช่เพียงว่าใครผิด ใครถูก หรือคำขอโทษนั้นจริงใจเพียงใดเท่านั้น หากแต่พฤติกรรมที่เกิดขึ้นสะท้อนสภาวะอะไรในจิตใจของมนุษย์ ในพระพุทธศาสนามีหลักธรรมหมวดหนึ่งเรียกว่า

“อุปกิเลส 16” ปรากฏอยู่ในวัตถูปมสูตร พระไตรปิฎกมัชฌิมนิกาย เป็นธรรมที่ทำให้จิตใจเศร้าหมอง เปรียบเหมือนสิ่งสกปรกที่ติดอยู่บนผ้าขาว แม้ผ้าผืนนั้นจะมีเนื้อดีเพียงใดแต่เมื่อนำไปย้อมสี

สีที่ได้ก็ย่อมไม่สดใส เพราะมีสิ่งสกปรกปะปนอยู่ในเนื้อผ้า ซึ่งอุปกิเลสทั้ง 16 ประการ ได้แก่ อภิชฌาวิสมโลภะ คือความละโมบเพ่งเล็งอยากได้ของผู้อื่น, พยาบาทคือการคิดปองร้าย,

โกธะคือความโกรธ,อุปนาหะคือการผูกโกรธ, มักขะคือการลบหลู่คุณท่าน, ปลาสะคือการยกตนเทียบเสมอ, อิสสาคือความริษยา, มัจฉริยะคือความตระหนี่, มายาคือมารยา, สาเฐยยะคือการโอ้อวด,

ถัมภะคือความหัวดื้อ, สารัมภะคือความแข่งดี,มานะคือความถือตัว, อติมานะค…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน