ฮวน ปาโบล อัลบัน อาเลนกัสโตร ประธานคณะกรรมการว่าด้วยการหายสาบสูญโดยถูกบังคับ แห่งสหประชาชาติ “ผู้เสียหายต้องมาก่อน ทุกครอบครัวต้องได้คำตอบ”

ประเด็นสำคัญ

ที่อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองบุคคลทุกคนจากการหายสาบสูญโดยถูกบังคับ (International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance: ICCPED)

หรืออนุสัญญาอุ้มหาย ถือกำเนิดขึ้น และครบ 2 ปีที่อนุสัญญาอุ้มหายมีผลบังคับใช้ในประเทศไทย เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2567

รายละเอียดเพิ่มเติม

ภายหลังพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ.2565 มีผลใช้บังคับในปี 2566

ซึ่งถือเป็นความก้าวหน้าสำคัญของประเทศไทยในการยกระดับมาตรฐานการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน และสร้างกลไกเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการบังคับบุคคลให้สูญหาย แม้จะมีความก้าวหน้าด้านกฎหมาย ทว่า

ครอบครัวของผู้ถูกบังคับให้สูญหายยังคงเผชิญอุปสรรคในการเข้าถึงความจริง ความยุติธรรม และการเยียวยา หลายคดียังไม่มีความคืบหน้า

สถานการณ์ล่าสุด

ขณะที่หลายครอบครัวยังคงต้องติดตามข้อมูลและแสวงหาคำตอบด้วยตนเอง แม้ประเทศไทยจะมีระเบียบว่าด้วยการช่วยเหลือ เยียวยา และฟื้นฟูผู้เสียหาย ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่เดือนมีนาคม 2568

แต่กระบวนการเยียวยายังจำเป็นต้องได้รับการพัฒนาให้ตอบสนองต่อความต้องการของผู้เสียหายและครอบครัวอย่างครอบคลุมและมีประสิทธิภาพ

ครอบครัวผู้สูญหายจำนวนมากยังคงรอคำตอบถึงชะตากรรมของบุคคลอันเป็นที่รัก 23 กรกฎาคมที่ผ่านมา แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย ร่วมกับภาควิชาการปกครอง คณะรัฐศาสตร์

มุมมองและผลกระทบ

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มูลนิธิยุติธรรมเพื่อสันติภาพ คณะกรรมการญาติวีรชนพฤษภา 35 และ The Reporters จัดงาน “ผู้เสียหายต้องมาก่อน ลงมือทันที” (Victims First. Immediate Action.)

จัดวงเสวนาเพื่อทบทวนความคืบหน้าและช่องว่างของการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาการบังคับบุคคลให้สูญหายในประเทศไทย พร้อมเปิดพื้นที่ให้ครอบครัวผู้สูญหายได้ถ่ายทอดประสบการณ์

ข้อกังวล และข้อเสนอ เพื่อผลักดันให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจริงในทางปฏิบัติ ฮวน ปาโบล อัลบัน อาเลนกัสโตร ประธานคณะกรรมการว่าด้วยการหายสาบสูญโดยถูกบังคับแห่งสหประชาชาติ

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

(Committee on Enforced Disappearances: CED) เดินทางเข้าร่วมวงเสวนาดังกล่าว โดยกล่าวว่า การครบรอบครั้งนี้ไม่ใช่เพียงโอกาสในการย้อนมองประวัติศาสตร์

แต่เป็นช่วงเวลาสำคัญในการประเมินว่าประชาคมโลกเดินหน้าปกป้องผู้เสียหายได้มากเพียงใด และยังมีความท้าทายอะไรที่ต้องร่วมกันผลักดันต่อไป

“การคุ้มครองบุคคลจากการบังคับสูญหายไม่ได้เกิดขึ้นในทันที แต่เป็นผลจากการต่อสู้และการพัฒนากลไกระหว่างประเทศมาอย่างต่อเนื่องหลายทศวรรษ โดยอธิบายว่า หากย้อนกลับไปในช่วงทศวรรษ 1970

ปัญหาการบังคับบุคคลให้สูญหายเกิดขึ้นในหลายภูมิภาคของโลก โดยเฉพาะในช่วงที่รัฐบาลใช้อำนาจปราบปรามฝ่ายเห็นต่าง ทำให้สหประชาชาติเริ่มให้ความสำคัญกับประเด็นนี้ และในปี 1980

สหประชาชาติได้จัดตั้ง คณะท…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน