ทิ้งหมัดเข้ามุม – ควบคุมปืน ต้องรอบคอบ

เป็นประเด็นสำคัญที่เกิดการถกเถียงกันในสังคมอย่างกว้างขวาง สำหรับเรื่องของอาวุธปืนในสังคมไทย ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งเกิดจากโศกนาฏกรรมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี เมื่อพบว่าผู้ก่อเหตุสามารถนำปืนของปู่ออกมาใช้ก่อเหตุ ซึ่งก็เป็นความจริงแน่นอน ว่าหากผู้ก่อเหตุไม่สามารถเข้าถึงอาวุธปืน เหตุรุนแรงอาจจะไม่เกิด หรือจะลดทอนสถานการณ์ลง อย่างไรก็ดีการจะเหมารวมห้ามการพกพาครอบครองอาวุธปืนกับพลเรือน หรือประชาชนทุกคนที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ ก็ต้องพิจารณากันอย่างรอบคอบและรอบด้าน เพราะต้องเข้าใจด้วยว่าแม้อาวุธปืนจะมีโทษ แต่ก็ยังมีประโยชน์ในเรื่องการปกป้องตัวเอง ป้องปรามเหตุร้ายได้อีกมุมหนึ่ง แน่นอนว่าจะปล่อยให้เสรี ถือปืนเกลื่อนถนน พกพากันได้ทุกคน ไม่พอใจกันก็ท้าดวลแบบในหนังคาวบอย ก็คงจะไม่ได้ แต่ในส่วนของที่ต้องป้องกันตัว ปกป้องตัวเองและทรัพย์สิน ก็ต้องมีทางออกให้คนเหล่านี้ด้วยเช่นกัน ทั้งนี้หากย้อนไปในเรื่องหลักการ ก็จะเห็นได้ว่าประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาที่อนุญาตให้ประชาชนมีปืนได้ ก็มาจากหลักการสร้างชาติจากยุคอาณานิคม ที่ใช้ปืนป้องกันตัวจากภัยรอบด้าน และกองกำลังที่ประกาศอิสรภาพ เมื่อประเทศเป็นปึกแผ่น เรื่องเหล่านี้ก็ยังอยู่ในรัฐธรรมนูญ เรื่องสิทธิในการป้องกันตัวเองที่รัฐไม่มีสิทธิพรากเอาไป และที่นอกจากภยันตรายที่คุกคามกันเอง ยังมีไว้เพื่อป้องกันตัวเองจากรัฐอีกด้วย ปืนคือหลักประกันไม่ให้รัฐบาลทรราชใช้อำนาจเผด็จการกดขี่ประชาชน ส่วนประเทศอื่นที่ห้ามพลเรือนถือครองอาวุธปืนโดยสิ้นเชิง จากรายงานของ World Population Review พบว่ามี 18 ประเทศ นำโดยเกาหลีเหนือ มาลี โซมาเลีย กัมพูชา ฯลฯ ซึ่งหลักการของประเทศเหล่านี้ ก็คือเชื่อว่ารัฐเป็นผู้ผูกขาดความรุนแรง มีอำนาจควบคุมสังคมให้เป็นไปตามกติกา และหลักกฎหมายของประเทศนั้นๆ ประชาชนก็จะต้องมอบอำนาจให้รัฐอย่างเต็มที่ และเชื่อโดยสุดใจว่ารัฐบาลจะปกป้องคุ้มกันภัยต่างๆ ให้กับประชาชนในปกครอง และที่สำคัญคือจะไม่ทำตัวเป็นทรราชเสียเอง คำถามคือสุดท้ายแล้วประเทศไทยจะเลือกในเส้นทางแบบไหน และจะเป็นไปได้อย่างแท้จริงหรือไม่ เพราะหากเลือกตามแนวทางของนายกฯ อนุทิน ชาญวีรกูล ที่จะไม่ให้พลเรือนมีอาวุธปืน ข้อสงสัยต่อไปก็คือเมื่อคุมปืนที่ขึ้นทะเบียนถูกกฎหมายแล้ว แล้วปืนผิดกฎหมายหรือปืนเถื่อนล่ะ!??

อ่านข่าวในหมวด การเมือง เพิ่มเติมได้ที่ Thailand Paper