เหยื่อเขย่า‘กระจกเงา’ ‘เมนาท’ซัดไร้ศักดิ์ศรี!

"สมยศ" ผุดนิยายสั้น "อย่าได้อ่านเรื่องไร้สาระของคนสารเลว" มึนหัวเดินไม่รู้ทาง แต่รู้หมดไปไหนบ้าง ใครด่าว่าอะไร "สมบัติ" เขย่ากระจกเงา!

อดีตเด็กฝึกงานแฉคุกคามทางเพศ ถามมาตรการ-เงินบริจาค ส่วน “ป้าทิชา” ชื่นชม “หนูหริ่ง” ที่สุดของที่สุด คือต้องขอบคุณ “ก้าวที่กล้า” เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2569 นายสมยศ พฤกษาเกษมสุข นักกิจกรรมทางการเมือง โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า “อย่าได้อ่านเรื่องไร้สาระของคนสารเลว” พร้อมเขียนเรื่องราวว่า “พวกเราเศร้ามาก อ่านเรื่องของพ่อแล้ว พ่อผิดมากที่ทำกับเด็กแบบนั้น ไม่ขอพูดคุยและติดต่อกันอีกแล้ว” "ผมกดโทรศัพท์ปิดการสนทนาไปก่อน กลืนก้อนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ หลับตาลงพร้อมกับน้ำตาไหลออกมา หมุนคอซ้ายขวาไปมาดังกร๊อกแกร๊ก มึนหัวและรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักทับบนหัว ผมเดินก้มหน้าไปอย่างเชื่องช้า ถึงช่องทางผ่านไปขึ้นรถไฟฟ้า หยิบเหรียญกลมดำหาที่ทาบสัญญาณไม่ได้ จนคนข้างหลังต้องเข้ามาช่วยทาบสัญญาณให้เปิดช่องทางผ่าน ผมเดินไปแบบไม่รู้ทาง หาทางขึ้นไปชานชาลาไม่ได้ รปภ.สังเกตเห็น ช่วยนำทางไปที่ชั้น 3 เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าสายสีแดง ผมก้าวเข้าไป มีคนยืนกันเต็มแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งลุกขึ้นแล้วให้ผมไปนั่งแทน เธอจ้องหน้าผมและขมวดคิ้วอยู่นาน ผมได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ ถึงสถานีดอนเมือง ผมเดินหาทางลงบันไดเลื่อนไม่ถูก เดินวนอยู่ 3 รอบ ตัดสินใจลงช่องทางหนึ่ง พอดีกับที่จอดรถวินมอเตอร์ไซค์ ผมบอกไปที่บ้านริมสวน วินหนุ่มมองหน้าผม 'อ๋อ พี่นี่เอง เห็นหน้าชัดมากในสื่อ ไปขืนใจเด็กได้อย่างไร' ผมเดินหนีออกไป เดินก้มหน้าไปอย่างเชื่องช้า ใจเหม่อลอย ไปได้แค่ครึ่งทาง ผมแวะร้านข้าวแกงที่คุ้นเคยกันดี ผมสั่งอาหารจานเดิมคือผัดกะหล่ำน้ำปลา แม่ค้าเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้ผมแล้วพูดว่า 'นี่ไง ไปขืนใจเด็ก เป็นข่าวใหญ่มาก ทีหลังมาเอาคนที่มีอายุเท่าป้าดีกว่านะ' พร้อมเสียงหัวเราะกับป้าอีกคน ผมพูดอะไรไม่ออก ตักข้าวช้อนแรกลงคอโดยไม่เคี้ยวเลย ผัดกะหล่ำน้ำปลาทำไมมันจืดชืดเช่นนี้ ผมกินไม่ลง ลุกไปรินน้ำเปล่ากลั้วลงคอ แล้วเดินจากร้านไป ถึงหน้าหมู่บ้าน รปภ.ไม่ลุกขึ้นตะเบ๊ะเหมือนทุกครั้ง ผมส่งยิ้มและทักทาย รปภ.บอกว่า 'คนในซอย 2 เขาคุยกันแต่ข่าวของพี่ ดังมากเลยนะ หน้าพี่กับเสื้อสีฟ้าออกสื่อชัดมากทุกช่อง' ผมพูดอะไรไม่ออก เดินก้มหน้าเข้าบ้านที่ใบไม้จากต้นปีบร่วงหล่นลงเต็มพื้นหน้าบ้าน ผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เอน มือก่ายหน้าผาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน เจอคนแรกที่รู้จักและสนิทสนมกันมากด้วยข้อความสั้นๆ ว่า 'ขอโทษไม่สำนึกผิด แล้วไปซ้ำเติมอีก เลว ผิดหวังมาก' ตามด้วยข้อความ 'เสียดาย เคยสนับสนุนสินค้าตลอดมา พวกจอมปลอม ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว' ผมหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คงมองหน้าใครไม่ได้เลย มีน้อง 2 คนที่รู้จักกันส่งข้อความมาว่าอยากมาหา จะได้ช่วยแก้ไขสถานการณ์ ผมบอกไปว่าอยู่ต่างจังหวัด โทรศัพท์เสียงดังขึ้นอีกหนึ่งสาย บอกว่าจะมาหาที่บ้าน อยากสัมภาษณ์เพิ่มเติม ผมปฏิเสธไปทันทีว่าไม่ต้องการพูดเรื่องนี้ ปลายสายบอกต่อ 'แสดงว่าพี่ยอมรับ…