ดร.สุวินัย วิเคราะห์ ‘กลยุทธ์ขงเบ้งของอนุทิน’ รับแรงปะทะ เปิดทางทีมรัฐมนตรีทำงาน

ดร.สุวินัย ภรณวลัย มองเกมการเมือง “อนุทิน” อาจกำลังใช้กลยุทธ์แบบขงเบ้ง ดึงสปอร์ตไลต์และแรงวิจารณ์ทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเอง ขณะที่ “เอกนิติ-ศุภจี-สีหศักดิ์” เดินหน้าทำงานหลังฉาก ชี้สิ่งที่ดูเป็นจุดอ่อนด้านภาพลักษณ์ อาจกลายเป็น “เกราะกำบัง” ให้ทีมรัฐบาลขับเคลื่อนงานได้เต็มที่ 15 สิงหาคม 2569 - ดร.สุวินัย ภรณวลัย อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โพสต์เฟซบุ๊กวิเคราะห์สถานการณ์การเมืองไทย อ้างอิงกลยุทธ์ขงเบ้งกับการบริหารงานของนายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี โดยระบุว่า “กลยุทธ์ขงเบ้งของอนุทิน” ช่วงนี้ผมเริ่มสงสัยว่า อนุทิน ชาญวีรกูล กำลังบริหารประเทศพร้อมกับเดินหมากแบบขงเบ้งด้วยหรือเปล่า เพราะถ้าดูจากสถานการณ์ช่วงนี้ มีปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นอย่างหนึ่ง คือ ใครอยากด่ารัฐบาล เชิญครับ ด่านายกฯ ก่อนเลย ฝ่ายค้านจ้องรุมหาเรื่องด่าอนุทินได้ทุกวัน แม้แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง นักวิจารณ์ด่าอนุทิน โซเชียลด่าอนุทิน สื่อบางค่ายก่นด่าอนุทิน นักเคลื่อนไหวก็ด่าอนุทิน จนบางวันผมเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมา รู้สึกเหมือนประเทศไทยเหลือนักการเมืองอยู่คนเดียว ชื่อ อนุทิน ชาญวีรกูล แต่ถ้ามองแบบนักยุทธศาสตร์ เรื่องนี้กลับน่าสนใจ เพราะในขณะที่ไฟสปอร์ตไลต์ทุกดวงกำลังส่องไปยังนายกรัฐมนตรี คนอีกกลุ่มหนึ่งกลับทำงานอยู่หลังเวทีอย่างค่อนข้างสบาย เอกนิติทำเศรษฐกิจ ศุภจีทำพาณิชย์ สีหศักดิ์ทำต่างประเทศ ข้าราชการเดินงานของตัวเอง นโยบายหลายเรื่องค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ ยิ่งโดยเฉพาะเรื่องการเตรียมวางโครงสร้างพื้นฐานสำหรับยุคดาต้านิยมที่จะชี้ชะตาอนาคตของประเทศไทย ส่วนหน้าฉาก นายกรัฐมนตรีของเรายอมทำหน้าที่สำคัญอย่างหนึ่ง คือ “รับตีน” ถ้าขงเบ้งยังมีชีวิตอยู่ อาจเรียกกลยุทธ์นี้ว่า “ส่งเสียงทางตะวันออก แต่ตีทางตะวันตก” (聲東擊西) แต่ฉบับการเมืองไทยอาจต้องแปลใหม่ว่า “กวนนักวิจารณ์ทางกรุงเทพฯ แล้วปล่อยรัฐมนตรีทำงานทั่วประเทศ” (ขีดเส้นใต้ตรงนี้) กลยุทธ์นี้ของอนุทินน่าสนใจมาก เพราะทรัพยากรอย่างหนึ่งที่มีจำกัดในโลกการเมืองไม่ใช่เพียงงบประมาณ แต่คือ Attention หรือความสนใจของสังคม ในแต่ละวัน สังคมมีพลังงานสำหรับโกรธ ด่า จับผิด และทำดราม่าอยู่จำนวนหนึ่ง ถ้าพลังงานทั้งหมดนั้นถูกดูดมารวมอยู่ที่คนคนเดียว คนอื่นก็มีพื้นที่สำหรับทำงานมากขึ้น พูดง่ายๆ ถ้าหมาทั้งหมู่บ้านกำลังวิ่งไปเห่ารถคันหนึ่ง รถอีกสามคันก็ขับผ่านหมู่บ้านได้อย่างสงบ ตรงนี้ผมไม่ได้กำลังเปรียบคนวิจารณ์รัฐบาลเป็นหมา โปรดอย่าเพิ่งโกรธ ผู้เขียนกำลังพูดถึง “กลไกของความสนใจ” ส่วนใครอยากรับบทอะไร แล้วแต่สมัครใจเลย นักการเมืองทั่วไปมักมีสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง คือ อยากให้คนรัก อยากให้คะแนนนิยมดี อยากให้สื่อชม อยากให้ทุกประโยคที่พูดออกไปดูหล่อ ดูฉลาด ดูเป็นรัฐบุรุษ แต่ปัญหาคือ ถ้านายกรัฐมนตรีใช้เวลาทั้งวันพยายามทำให้ทุกคนรัก บางทีประเทศอาจไม่ได้ทำอะไรเลย อนุทินกลับดูเหมือนเล่นอีกเกมหนึ่ง ด่าผมหรือ?

เชิญ ล้อผมหรือ? ตามสบาย จะเอาประโยคที่…