ทฤษฎีอุรังอุตัง

ไม่พูดอะไรเลย สุดท้ายเมื่อออกจากห้อง คนที่เล่านั้นจะฉลาดขึ้นกว่าเดิม เพราะเพียงแค่ถูกบังคับให้เรียบเรียงความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวให้ออกมาเป็นคำพูดที่ชัดเจนและเป็นระบบ

รายละเอียดเพิ่มเติม

ก็ทำให้เห็นช่องโหว่ จุดอ่อน หรือมุมมองใหม่ๆ ที่เดิมทีมองไม่เห็น วอร์เรน บัฟเฟตต์ เคยเล่าทฤษฎีนี้ให้แคเธอรีน เกรแฮม ฟัง เธอคนนี้คือผู้หญิงที่ต้องรับช่วงต่อบริหารหนังสือพิมพ์ The

Washington Post หลังจากสามีของเธอเสียชีวิตอย่างกะทันหัน และเธอรู้สึกไม่มั่นใจอย่างมากในเรื่องธุรกิจและการเงิน วอร์เรนกลายเป็นเหมือนที่ปรึกษาส่วนตัวให้เธอ เธอเรียกเขาว่า

“จิตแพทย์ธุรกิจส่วนตัว” เมื่อวอร์เรนบอกว่าเขายึดถือทฤษฎีอุรังอุตังของชาร์ลี เธอก็ยิ้มแล้วตอบว่า “วอร์เรนอ้างตัวเองว่าเป็นอุรังอุตังของฉัน และในแง่หนึ่งเขาก็เป็นจริงๆ

สถานการณ์ล่าสุด

เพราะเวลาฉันพูดกับเขา ฉันได้ยินเสียงตัวเองพูด และมักจะเข้าใจสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดดีขึ้นเสมอ” การได้เล่าปัญหาให้ใครสักคนฟัง แม้คนนั้นจะแค่ฟังเงียบๆ ก็เหมือนการเปิดไฟในห้องมืด

ทำให้ความคิดที่เคยคลุมเครือกลายเป็นรูปธรรม ชาร์ลี มังเกอร์ เคยอธิบายเพิ่มเติมในบทสนทนากับนักลงทุนโมห์นิช ปาบราย และเพื่อนของเขา กาย สเปียร์ ในช่วงเวลาอาหารเช้าที่โอมาฮา กาย

บอกกับชาร์ลีว่า เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโมห์นิชถึงชอบมาคุยกับเขา ทั้งที่ตัวเองแทบไม่มีอะไรจะเติมเข้าไปในไอเดียของโมห์นิชเลย ชาร์ลีตอบว่า

มุมมองและผลกระทบ

“กระบวนการพูดคุยกับคนอื่นเกี่ยวกับไอเดียของตัวเอง มันบังคับให้คุณต้องจัดเรียงความคิดให้อยู่ในรูปแบบที่สามารถอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้

และกระบวนการนั้นเองมีประโยชน์มากในการมองเห็นจุดบกพร่องของข้อโต้แย้ง” กายหัวเราะแล้วแซวว่า “งั้นโมห์นิชคุยกับลิงก็ได้สิ” ชาร์ลีตอบกลับทันทีว่า “ใช่

แต่ปัญหาคือโมห์นิชจะรู้ว่ามันเป็นลิง และมันจะใช้ไม่ได้ผล” นั่นคือหัวใจของทฤษฎีนี้ การเชื่อว่ามีใครสักคนกำลังฟังและพยายามเข้าใจเราอยู่ จะทำให้สมองเราทำงานหนักขึ้นโดยอัตโนมัติ

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

ถ้าคุณรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ลิงหรือหุ่นเชิด ความเชื่อนั้นจะพัง และพลังของการเรียบเรียงความคิดก็จะอ่อนลง. The post ทฤษฎีอุรังอุตัง appeared first on .

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ ไทยโพสต์