‘เกรียนบ้าน เกรียนเมือง’ การเมืองเครียดไม่พัก ก็จัดหนักด้วยอารมณ์ขัน ยั่วล้อ เสียดสี พื้นที่ว่างแห่งการตีความ

’ ตามมาด้วยความ ‘หัวจะปวด’ นิทรรศการดังกล่าวชี้เป้าให้เห็น ‘อหังการแห่งเสียงหัวเราะ’ อันเป็นปฏิบัติการต่อต้านอำนาจแบบชวนหัว การเคลื่อนไหวหรือต่อสู้ทางการเมืองที่เกิดขึ้นในแต่ละครั้งมักผสมผสานด้วยวิธีการสื่อสารทางการเมืองที่หลากหลาย ทั้งการให้ข้อมูลข้อเท็จจริงอย่างตรงไปตรงมา การสื่อสารด้วยความดุดันแข็งกร้าว เพื่อสร้างอารมณ์ร่วมให้กับผู้ที่อยู่ในขบวน รวมถึงการใช้อารมณ์ขันและการเสียดสีเพื่อผ่อนคลายความเครียดให้กับผู้ร่วมขบวน ผู้จัดมองว่าการใช้อารมณ์ขันและการเสียดสีไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘ช่วงพักคั่นเวลา’ ระหว่างการชุมนุมทางเมืองขนาดใหญ่ หากแต่ในบางสถานการณ์ เช่น สถานการณ์ที่ประเทศอยู่ภายใต้การปกครองโดยคณะรัฐประหารและมีการออกกฎเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวหรือแสดงออกทางการเมืองของประชาชน การใช้อารมณ์ขันและการเสียดสีอาจกลายเป็นวิธีการสื่อสารหรือการแสดงออกทางการเมืองที่พอทำได้ในขณะที่การสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาถูกจำกัด ขณะเดียวกัน การใช้การเสียดสีและอารมณ์ขันก็เป็นการสื่อสารที่มีพลังในตัวเอง เพราะสามารถใช้ลดทอนภาพลักษณ์ทางการเมืองที่ผู้นำจากคณะรัฐประหารมักแสดงตัวให้มีความจริงจังและเคร่งขรึมได้ ในนิทรรศการยังมีเวิร์กช็อป Parody Zine with Cine ให้สร้างสรรค์หนังสือทำมือล้อการจาก Internet Meme ใบปลิวหาเสียงมือเก่า และภาพข่าวจากอินเตอร์เน็ต ปลดปล่อยพลังออกมาในหนังสือทำมือของคุณ ทำเสร็จเก็บกลับบ้านเป็นที่ระทึก ไม่เพียงวัตถุในนิทรรศการที่บอกเล่าความขบขันแบบเกรียนการเมือง แต่เหล่านักวิชาการและนักเคลื่อนไหวทางสังคมยังตอบรับคำเชิญมาร่วมวงเสวนาต่างๆ ที่ถูกจัดขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ อาทิ จันจิรา สมบัติพูนศิริ นักวิชาการจากสถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เจ้าของผลงานหนังสือ ‘หัวร่อต่ออำนาจ’ ที่อธิบายว่า อารมณ์ขันเป็นเครื่องมือทางการเมืองในการชุมนุมที่ต่างจากการพูดถึงประเด็นซีเรียส “สังคมไทยเป็นสังคมที…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน