ศศิน งัด อ.วีระ ซัด มองตื้น ด่าฉาบฉวย ชี้ เหตุ เตียงแข็ง ปิดไฟเร็ว ไม่มีเน็ต

ประเด็นสำคัญ

ในฐานะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2570 ได้อภิปรายสะท้อนมุมมองและประสบการณ์ส่วนตัว

จากการเดินทางไปท่องเที่ยวพักแรมในอุทยานแห่งชาติสิมิลันเมื่อประมาณ 4 ปีก่อน โดยมีการระบุถึงคุณภาพการบริการและที่พัก​ว่า​ “เลวทรามมาก” พร้อมทั้งยกตัวอย่างข้อจำกัดต่างๆ เช่น

รายละเอียดเพิ่มเติม

การปิดไฟในเวลา 20.00 น. สภาพเครื่องนอน ปริมาณน้ำใช้ สัญญาณอินเทอร์เน็ต ตลอดจนข้อเสนอแนะให้พิจารณานำรูปแบบการบริหารจัดการแบบเอกชนเข้าร่วมลงทุน (PPP) นั้น วันที่ 6 สิงหาคม นายศศิน

เฉลิมลาภ อดีตกรรมการอุทยานแห่งชาติ กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า เรื่องบ้านพักอุทยานในหมู่เกาะห่างไกล มองตื้นๆแล้วด่าฉาบฉวยแบบคนวงนอก เช่น อ.วีระ ธีรภัทร ก็ได้ มันก็คงเป็นแบนนั้น

เตียงสปริงแข็ง ปิดไฟเร็ว ไม่มีเนต ซึ่งก็ถูกต้อง เพราะเขาใช้ไฟปั่น และมันก็ห่างไกลมาก (ห่างฝั่งราวๆ 50 กิโลเมตร ถ้าบนบกเหมือนไม่ไกล แต่ในทะเลนี่ไกลมาก ) แถมอาจารย์ยังสับสนระหว่าง

สถานการณ์ล่าสุด

หมู่เกาะสุรินทร์ และหมู่เกาะสิมิลัน คนละอุทยานและไกลกันมาก บริบทในการจัดการในช่วง 10 ปี ที่ผ่านมาก็แตกต่างกัน หมู่เกาะสุรินทร์

มีปัญหาเรื่องนักท่องเที่ยวล้นขีดความสามารถในการรองรับไม่มาก และยังไม่ปรากฏปัญหาผลกระทบของการพักค้างบนเกาะต่อระบบนิเวศมากนัก จึงคงสภาพบ้านพักเอาไว้ ส่วนสิมิลัน

เป็นพื้นที่ที่มีผลกระทบจากการท่องเที่ยวแบบค้างคืนมาก ทั้งขยะ น้ำเสีย หนูที่เกิดขึ้นเพราะมีขยะ บ้านพักทรุดโทรมจนใกล้พัง มีที่ราบสร้างบ้านน้อย

มุมมองและผลกระทบ

บ้านสร้างอยู่บนพื้นที่ภูเขาหินเป็นส่วนใหญ่เป็นวัสดุเบา ไม่คงทน ซ่อมแซมยาก และจะขนส่งวัสดุอะไรก็ใช้งบประมาณมหาศาล กอปรกับมีข่าวเรื่องการเสื่อมโทรมของแนวปะการังน้ำตื้น

ทั้งที่เกาะตาชัย (ในแผนการจัดการไม่ควรเปิดบริการเพราะเป็นเขตหวงห้ามเพื่อรักษาระบบนิเวศ แต่ก็มีการเปิดแบบงงๆเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว)

มีการโวยวายของนักวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเลเรื่องความเสื่อมโทรม ทั้งที่นี่ ที่มาหยา (อุทยานพีพี) รวมถึงที่อื่นๆ เพราะช่วงนั้นนักท่องเที่ยวจีนทะลักทะล้นมาก จนกระทั้งกรมอุทยานฯ

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

เมื่อราวปี 2559 แต่งตั้งคณะกรรมการทางวิชาการที่ประกอบไปด้วยนักวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเลหลายท่าน คนในวงการอนุรักษ์หลายท่านให้มาช่วยแก้ไขปัญหา

ซึ่งมีมาตรการกำหนดให้การเที่ยวเกาะสิมิลันเป็นการเที่ยวแบบไปกลับเท่านั้น และปิดอ่าวมาหยา ปิดเกาะตาชัยเพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศ

และมีการจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวตามการศึกษาขีดความสามารถในการรองรับจำนวนนักท่องเที่ยวตามหลักวิชาการนันทนาการ ถ้ายังจำกันได้

มาตรการนั้นยังคงอยู่ทุกวันนี้เพราะตัวระบบนิเวศเองก็กำลังฟื้นตัวด้วยดี ผมรู้ดี เพราะเคยเป็นหนึ่งในคณะกรรมการชุดนั้น ก่อนหน้านั้น ย้อนไปยี่สิบปี มีปัญหามากกว่านั้นอีก

มีความพยายามจะให้เอกชนเข้ามารับสัมปทานทำที่พัก ในเขตบริการ รวมถึงแก้ไขกฏหมายให้เอกชนมาสร้างที่พักในเขตอุทยานได้…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน