‘รถไฟไทยทำ’ จากงานวิจัย สู่ขบวนต้นแบบ นวัตกรรมฝีมือคนไทย สะท้อน  ‘DNA วิศวลาดกระบัง’

ประเด็นสำคัญ

“มติชน” สัมภาษณ์ รศ.ดร.สมยศ เกียรติวนิชวิไล คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าลาดกระบัง (สจล.) และหัวหน้าโครงการวิจัยโครงการรถไฟไทยทำ และ รศ.ดร.รัฐภูมิ ปริชาตปรีชา รองคณบดี คณะวิศวกรรมศาสตร์ สจล. ในฐานะรองหัวหน้าโครงการรถไฟไทยทำ จุดเริ่มต้นของ “รถไฟไทยทำ”?

รศ.ดร.รัฐภูมิ “ทีมวิจัยเรา รวมถึง รศ.ดร.สมยศ เกียรติวนิชวิไล คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ เคยทำวิจัยร่วมกับประเทศที่เป็นแถวหน้าด้านระบบราง คือ ประเทศเกาหลีใต้ สิ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นและแรงบันดาลใจให้คือ ทางนักวิจัยเกาหลี ได้ถามมาว่า “ประเทศคุณมีรถยนต์เต็มไปหมด ทำไมไม่มีแบรนด์ของไทยบ้าง” ผมตอบกลับไปว่า “ไม่จริง ยี่ห้อต่างๆทำที่เราทั้งนั้น” แต่ทางนักวิจัยเกาหลีบ้างว่า สิ่งเหล่านี้เป็นเทคโนโลยีที่คุณขอยืมเขามา วันหนึ่งคุณต้องส่งคืนให้เขาไป “ประเทศคุณต้องสร้างของตัวเองขึ้นมาบ้าง” ผมเลยตอบว่ายากเป็น “รถไฟ” ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเราซื้อมา 100% เป็นไปไม่ได้ที่เราจะสร้างเอง มันเกินความฝันเรา เพราะจะหาซัพพลายเชน (Supply chains) หาผู้ให้บริการและจัดจำหน่ายสินค้า (Vendor) จากไหนมาช่วยเราผลิต ซึ่งทางนักวิจัยเกาหลีบอกว่า “ถ้าไม่คิด พึ่งพาตัวเองก็จะไม่มีวันสร้างตัวตนขึ้นมาได้” นับจากวันนั้นก็เป็นแรงบันดาลใจ และเมื่อมองย้อนหลังกลับไปประเทศเราอุตสาหกรรมส่วนใหญ่เป็นแบบรับจ้างผลิตเราแค่ทำตามที่เขาคิดมาแล้วเน้นค่าแรงถูกและมาใช้ทรัพยากรในบ้านเรา เทคโนโลยีที่ยืมเขามา วันหนึ่งเขาเอากลับไป ทำให้เราไม่เหลืออะไรเลย จึงปรึกษา รศ.ดร.สมยศ และนักวิจัยว่า ถึงเวลาที่เราต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างหนึ่ง มองว่า “รถไฟ Passenger Coach” คือสิ่งพื้นฐานในการที่จะเริ่มต้น แต่เรานั้นเริ่มจาก 0 หรือติดลบด้วยซ้ำ จึงเริ่มหาผู้ประกอบการมาร่วมกับเราในการทำ โดยมีบริษัทที่เข้าร่วม คือ บริษัท กิจการร่วมค้าไซโนเจน-ปิ่นเพชร จำกัด หลังจากนั้นจึงได้ร่างโครงการ “รถไฟไทยทำ” ขึ้นมา ซึ่งเรามองว่าถ้าจะทำแค่ชิ้นส่วน แม้เราผลิตชิ้นส่วนดีแค่ไหน ถ้าเราไม่ได้อยู่ต้นน้ำ หรือไม่ใช่ “เจ้าของเทคโนโลยี” ไม่เลือกเรา ดังนั้นถ้าเราจะเป็น “Some Body” เราต้องสร้างรถทั้งคัน เราต้องประกอบทั้งหมดด้วยตัวเราเอง นั่นคือ “เป้าแรก” ที่เราทำและกรรมการในขณะนั้นเขาเข้าใจ เพราะ แม้จะมองว่ารถไฟ Passenger Coa…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน