รัฐประหาร 8 พฤศจิกายน และ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2490 (ตอนที่ 16): จอมพล ป. สาบานว่าทำรัฐประหาร ไม่ได้หวังตำแหน่งใดๆ

สำหรับส่วนตัวข้าพเจ้านั้น ขอเรียนว่า ข้าพเจ้าได้มีเจตนาอันแรงกล้า ที่ใคร่จะกราบถวายบังคมลาออกจากหน้าที่ ไปพักผ่อนตามเยี่ยงอย่างพลเมืองดีทั้งหลาย เพราะคิดเห็นว่า ถ้ายังจะรับราชการฉลองพระเดชพระคุณประเทศชาติอยู่ต่อไปอีก ก็จะเป็นช่องทางให้คนทั้งหลายเห็นว่า ได้กระทำรัฐประหารร่วมกับพวกพ้องในครั้งนี้ เพื่อจะแสวงหาประโยชน์ส่วนตัวเป็นสำคัญ ทั้งจักเป็นการขัดต่อเจตนาเดิมที่ได้มุ่งหวัง เพื่อประโยชน์ของประเทศชาติเท่านั้น ฉะนั้น เพื่อยืนยันถึงความคิดเห็นดังกล่าว ข้าพเจ้าจะได้กราบถวายบังคมลาออกจากหน้าที่โดยเร็วที่สุด ในเมื่อความสงบสุขของชาติบ้านเมืองได้บังเกิดขึ้น และประชาชนได้คลายความอดอยากลงทั่วกันแล้ว พร้อมทั้งเป็นความเห็นชอบของคณะรัฐบาล ที่ทำการปกครองบ้านเมืองอยู่ในขณะนี้...” นั่นคือ เขาทำรัฐประหารโดยมิได้หวังจะมีอำนาจและลาภยศสรรเสริญใดๆ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากออกหนังสือข้างต้นได้สัปดาห์หนึ่ง ในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2490 จอมพล ป. ยังได้ไปสาบานต่อพระรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีก โดยในหนังสือของ ว.ช. ประสังสิต นักเขียนผู้มีความนิยมชมชอบจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้เขียนไว้ว่า “เมื่อคณะรัฐประหาร ได้กระทำการล้มรัฐบาลเสร็จแล้ว หวังจะควบคุมคณะของตนด้วยทางใจ จึ่งได้จัดการให้มีพิธีสาบานตัวต่อหน้าพระรัตนตรัยและทวยเทพอันศักดิ์สิทธิ์ ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2490 เวลา 14.30 น. ซึ่งหลังจากการมีชัยแล้วได้ 10 วัน นำโดย จอมพล ป. พิบูลสงคราม คำปฏิญญานั้นความว่า ภายใต้เดชะพระบารมีพระคุณศรีรัตนตรัย ต่อหน้าเทพเจ้าทั้งหลาย ผู้ทรงมหิทธฤทธิ์ คือ พระเสื้อเมือง พระทรงเมือง พระหลักเมือง และเทพดาผู้สิงสถิตอยู่ทุกสถานรวมทั้งเทวราชผู้อภิบาลมหานพดลเศวตฉัตร์ ข้าพเจ้า จอมพล ป. พิบูลสงคราม ขอให้วาจาสัจว่า ในการรัฐประหารครั้งนี้ ข้าพเจ้ากระทำด้วยเจตนาอันจำนง แน่วแน่ที่จะบำรุงประเทศชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ ข้าพเจ้ากระทำเพื่อขจัดความยุคเข็ญ ให้ประเทศชาติร่มเย็น และก้าวขึ้นสู่ความเป็นอารยะ มิได้มักใหญ่ใฝ่สูงในส่วนตัวด้วยประการใดๆ ข้าพเจ้าจึ่งขอตั้งปณิธานยึดมั่นในใจว่า จะรักษาเกียรติ วินัยอันด…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ ไทยโพสต์