‘ศปป.5’ ชวนตั้งคำถาม 6 ข้อปม ‘ที่หลบภัยข้ามแดน’ หลังส่ง ‘หมายแดง’ ล่ามือยิง 5 ทหารพราน

ค่ำวันที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๖๙ กล้องวงจรปิดที่จุดตรวจบูเก๊ะซามี อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส บันทึกภาพชายชุดดำกว่าสิบคนบนรถกระบะ ไม่กี่นาทีต่อมา อาสาสมัครทหารพรานและทหาร ๕ นายเสียชีวิต ประชาชนบาดเจ็บ ๖ คน ในจำนวนนั้นมีเด็กชายวัย ๑๐ ขวบ อาวุธสงคราม ๓ กระบอกหายไปพร้อมคนร้ายที่มุ่งหน้าไปตามทางหลวงสายตันหยงมัส–ดุซงญอ แล้วหายเข้ากลีบเมฆ สี่วันต่อมา สิ่งที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นก็เกิดขึ้น — ผู้บัญชาการตำรวจรัฐกลันตันของมาเลเซีย แถลงต่อสาธารณะว่า ทางการมาเลเซียได้ติดต่อฝ่ายไทย เพื่อ "ขอหลักฐาน" ยืนยันรายงานที่ว่ากลุ่มติดอาวุธหลบหนีข้ามพรมแดนไปพักพิงในมาเลเซียหลังก่อเหตุ พร้อมยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า ทุกครั้งที่มีเหตุยิงหรือระเบิดในภาคใต้ของไทย มักมีข้อกล่าวหาว่าผู้ต้องสงสัยหลบหนีเข้ามาเลเซีย และให้คำมั่นว่าหากฝ่ายไทยส่งข้อมูลมา มาเลเซียจะดำเนินการทันที ประโยคนี้สำคัญกว่าที่เห็น เพราะตลอดสองทศวรรษ เรื่อง "ที่หลบภัยข้ามพรมแดน" เป็นความลับที่เปิดเผย (open secret) ที่สุดเรื่องหนึ่งของความขัดแย้งชายแดนใต้ — รู้กันทั้งพื้นที่ รายงานกันในเอกสารวิชาการนานาชาติ แต่แทบไม่เคยถูกไล่เรียงอย่างเป็นระบบในพื้นที่ข่าวไทย เหตุผลที่มักอ้างกันคือ "ความละเอียดอ่อนทางการทูต" วันนี้ฝ่ายมาเลเซียเป็นผู้เปิดประตูเอง ด้วยการขอหลักฐานอย่างเป็นทางการ คำถามจึงไม่ใช่ "มาเลเซียจะทำอะไร" อีกต่อไป แต่คือ "ฝ่ายไทยมีหลักฐานอะไร และได้ส่งไปหรือยัง" — และนั่นคือคำถามที่สื่อมวลชนไทยอยู่ในฐานะที่จะถามได้ดีที่สุด ทำไมเรื่องนี้ต้องเป็นสื่อ ไม่ใช่แค่รัฐ ประวัติศาสตร์ของความขัดแย้งยืดเยื้อทั่วโลกให้บทเรียนตรงกันข้อหนึ่ง คือ ชัยชนะที่ยั่งยืนไม่ได้ตัดสินในสนามรบ แต่ตัดสินในสนามการรับรู้ — ของประชาชนฝ่ายตน และของประชาคมโลก และผู้เล่นชี้ขาดในสนามนั้นคือสื่อมวลชน ไม่ใช่กองทัพ สงครามอิรัก ๒๕๔๖ กองทัพสหรัฐฯ ตัดสินใจครั้งประวัติศาสตร์ เปิดให้นักข่าวราว ๖๐๐ คนฝังตัวไปกับหน่วยรบ ผลการประเมินโดย RAND Corporation สรุปว่าเป็นระบบที่ต…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ ไทยโพสต์