ดร.อุเทน ถอดรหัส แหวนทองคำ 2 พันปี แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง ‘สุวรรณภูมิ’ แหล่งค้าขายสำคัญในประวัติศาสตร์
อัปเดตเมื่อ: 28 กรกฎาคม 2569 เวลา 11:24อ่าน 3 นาที
ดร.อุเทน ถอดรหัส แหวนทองคำ 2 พันปี แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง ‘สุวรรณภูมิ’ แหล่งค้าขายสำคัญในประวัติศาสตร์ “แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง” กลายเป็นหมุดหมายทางโบราณคดี ที่ “ทั่วโลก” กำลังให้ความสนใจ หลังจากที่สร้างปรากฏการณ์ค้นพบกลองมโหระทึก ที่พบเป็น “ครั้งแรก” ของเพชรบุรี ตามมด้วยการค้นพบโครงกรพดูมนุษย์มากถึง 9 โครง ก่อนที่จะสร้างความฮือฮาด้วยการพบ “แหวนทองคำมีจารึก” รวมถึงเครื่องประดับทองคำต่างๆอีกมากมาย โดยเฉพาะ “แหวนทองคำมีจารึก” ที่ ดร.อุเทน วงศ์สถิตย์ อาจารย์ประจำภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ให้คำอ่านไว้ว่า “ปุสรขิตส” พร้อมกับคาดการณ์ว่าแหวนมีอายุ 1,900-2,100 ปี!!
อ่านข่าวในหมวด ต่างประเทศ เพิ่มเติมได้ที่ Thailand Paper
ประเด็นสำคัญ
“มติชน” สัมภาษณ์ ดร.อุเทน วงศ์สถิตย์ ถึงเบื้องลึก เบื้องหลัง การอ่านจารึกแหวนทอง และความสำคัญทางประวัติศาสตร์จากการค้นพบในครั้งนี้ เบื้องหลังการอ่านจารึก “แหวนทองคำ”?
“สำนักศิลปากรที่ 1 ราชบุรี ที่ดำเนินการขุดค้นทางโบราณคดี ณ แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง จังหวัดเพชรบุรี มีความจำเป็นที่จะเคลื่อนย้ายโครงกระดูก โครงที่ 4 หรือ ที่เรียกว่า กลุ่มที่ 4 ดร.นฤพล หวังธงชัยเจริญ คณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้มีโอกาสได้ช่วยทำการขุดค้นเพื่อเคลื่อนย้ายในครั้งนี้ด้วย เมื่อยกโครงกระดูกขึ้น ก็พบแหวนทองคำ 2 วง อยู่ใกล้กับโครงกระดูก “ทองคำ” ที่พบในแหล่งโบราณคดีดอนยายทอง ได้รับการชื่นชมมาก เพราะทองสวยมาก เมื่อล้างน้ำปรากฏสีสันชัดเจน สวยงาม เป็นทองที่คุณภาพดีมาก ซึ่งพบว่าหนึ่งในแหวนทองคำที่พบ มีตัวอักษรจารึกไว้อยู่ ทาง ดร.นฤพล จึงส่งมาให้ผมได้ลองอ่านดู แรกๆที่เห็น ผมไม่แน่ใจว่าเป็นตัวอักษรหรือไม่ อาจจะเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง เพราะภาพที่ส่งมานั้นไม่ชัดเจน เมื่อได้ภาพที่ชัดเจนขึ้น อ่านเป็นคำว่า “ปุสรขิตส” หรือออกเสียงว่า “ปุด-สะ-ระ-ขิด-สะ” ตัวอักษรที่พบนั้นเก่ามาก เป็นอักษรพราหมีรุ่นต้นๆ ซึ่งตัวอักษรนี้ จะพบมากในแหล่งโบราณคดีประเทศอินเดีย และพบในประเทศไทยบางส่วน เมื่ออ่านและวิเคราะห์กำหนดอายุแบบไวๆ คือ คาดการณ์ว่าแหวนวงนี้ มีอายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 5-7 หรือประมาณ 1,900-2,100 ปีที่ผ่านมา ภาษาที่พบคือ “ภาษาปรากฤต” ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในจารึกประเทศอินเดียรุ่นเก่า ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นภาษาสันสกฤต โดยในทางจารึกศึกษานั้น นอกจาก “ตัวอักษร” แล้ว เราต้องดูลักษณะของ “ภาษา” ด้วยว่าเข้า-ขัดกันหรือไม่ เมื่อตรวจสอบกับผู้เชี่ยวชาญ ทางด้านภาษาโบราณของกรมศิลปากร ซึ่งทางผู้เชี่ยวชาญเห็นด้วยกับสิ่งที่ผมวิเคราะห์ไป และนำเผยแพร่ทางหน้าเพจเฟซบุ๊กของกรมศิลปากร จึงนำมาซึ่งความตื่นเต้นในวงการโบราณคดีทั้งในประเทศ ในระดับอาเซียน และในระดับโลก เพราะเป็นครั้งแรกที่เราเจอ “แหวนตรา” หรือ “แหวนตราประทับ” ที่เป็นของหายาก ทำจากทองคำ และที่สำคัญเป็นหลักฐาน หรือโบราณวัตถุที่พบในตำแหน่งเดิมและยังไม่ถูกเคลื่อนย้าย (in situ evidence) และเกิดจากการขุดค้นทางโบราณคดีอีกด้วยจึงมีลักษณะการเก็บข้อมูลทุกขั้นตอนเป็นอย่างดี ดังนั้นในวงการโบรา…
อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน
