2 ฮีโร่เหรียญทองโอลิมปิกเจอกันในเรือนจำ ‘สมจิตร’ เข้าเยี่ยม ‘มนัส’

ประเด็นสำคัญ

“คนเราสามารถล้มได้ แต่ก็สามารถลุกขึ้นมาเป็นคนที่ดีกว่าเดิมได้” 10 สิงหาคม 2569 - สมจิตร จงจอหอ นักชกเหรียญทองโอลิมปิก เปิดเผยผ่านเฟซบุ๊กว่า มีเรื่องมาเล่าให้ฟังครับ

อ่านจบคุณจะเห็นภาพ เมื่อวันที่ 5 ที่ผ่านมา ผมได้เข้าไปเยี่ยม มนัส บุญจำนงค์ นักชกเหรียญทองและเหรียญเงินโอลิมปิก ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ของวงการมวยสากลสมัครเล่นของประเทศไทย

รายละเอียดเพิ่มเติม

น้องถูกดำเนินคดี ติดอยู่ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร ถูกตัดสิน 2 ปี 9 เดือน วันที่เข้าเยี่ยม ก่อนจะเข้าไปข้างในเรือนจำ ญาติของนักโทษก็จะมารวมตัวลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่ของเรือนจำ

ซึ่งก็ใช้เวลาประมาณ 45 นาที ตอนนั้นอากาศก็กำลังร้อน เพราะเป็นเวลาเที่ยงนิดๆ ลงทะเบียนเสร็จก็ทำตามเจ้าหน้าที่บอก คือเอาเงินสดไปแลกคูปอง เพื่อไปแลกอาหารข้างใน

จะได้กินข้าวร่วมกันกับนักโทษ เพราะวันนี้เป็นวันเยี่ยมนักโทษใกล้ชิด หลังจากนั้นก็นำสิ่งของที่มีค่ามาเก็บไว้ในตู้เก๊ะของตัวเอง ต่อจากนั้นเข้าแถว ชาย 1 แถว หญิง 1 แถว

สถานการณ์ล่าสุด

แล้วเดินมาเปลี่ยนรองเท้าแตะที่ทางเรือนจำพิเศษเตรียมไว้ให้ แถวชายเดินเข้าไปทีละแถว ก็จะมีเจ้าหน้าที่ตรวจค้นตัวอย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง ตรวจเสร็จ เสียงประตูบานใหญ่เปิดดังปัง

เจ้าหน้าที่สั่งให้ญาติเดินตรงไปที่ศาลาเยี่ยมญาติ ตอนนั้นเวลาใกล้จะบ่ายโมงแล้ว อากาศข้างในมันร้อนอบอ้าว เพราะว่ากำแพงเรือนจำมันสูง ลมมันไม่สามารถพัดผ่านช่องกำแพงมาได้เลย

ผมก็ตามแถวไปเรื่อย ระหว่างเดินไปก็มีคนมองแปลกๆ สงสัยๆ จนผมเดินเข้ามาในบริเวณที่นักโทษนั่งรอญาติ สิ่งที่เห็นก็คือ บางคนก็วิ่งเข้าโผมากอดกัน บางคนก็ร้องไห้ตอนเห็นหน้ากัน

มุมมองและผลกระทบ

ซึ่งบริเวณตรงนั้นคนก็เยอะ นักโทษก็เยอะ นั่งรวมกันตามโต๊ะต่างๆ ที่จองเอาไว้ อากาศก็ร้อน เสียงคนก็พูดคุยกันเสียงดังจอแจ ตามประสาคนไม่เจอกันนาน พัดลมก็หลายตัว

แต่ก็สู้อากาศข้างในไม่ได้จริงๆ และแล้วน้องมนัสก็หันมาเห็นผม ผมก็เดินมาถึงโต๊ะหินอ่อนที่น้องนั่งพอดี ผมอ้าแขนไปกอดน้อง แล้วน้องก็มากอดผม แล้วน้องก็น้ำตาไหลออกมา

นี่มันคือน้ำตาของลูกผู้ชาย เป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ น้ำตาแห่งความเศร้า และน้ำตาแห่งความดีใจที่ได้เจอพี่ชายคนนี้ ที่ชื่อ สมจิตร จงจอหอ ผมพยายามเบือนหน้าหนี

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

ไม่ให้น้องเห็นใบหน้าของผมที่มันครุ่นคิด ที่มันสงสาร ที่มันเห็นใจ ที่ได้เห็นสภาพน้องตอนนี้ ผมก็เลยนั่งมองรอบๆ ตัว คิดอะไรไปเรื่อย เพื่อให้มนัสพูดคุยกับครอบครัวของเขา

ผมเหลือบไปมองโต๊ะซ้ายมือ นักโทษมีแฟนและครอบครัวมาเยี่ยม นักโทษคนนั้นนั่งกุมมือแฟนไม่ปล่อย แฟนป้อนข้าวให้กันอย่างมีความสุข ผมก็ไปสังเกตโต๊ะตรงหน้า นักโทษน้องเป็น (LGBTQ)

มีพ่อแม่มาเยี่ยม พ่อนั่งบนรถเข็น แม่ยังเดินไหว แต่อายุประมาณ 65-70 ปี นี่แหละที่เขาบอกว่า การติดคุกไม่ได้ติดแค่คนเดียว ครอบครัว คนที่รักก็ติดด้วย

เพราะคนเหล่านั้นเขาก็เป็นทุกข์กับน…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ ไทยโพสต์