บอย ธัชพงศ์ ยื่น ก.ยุติธรรม จี้หยุดแยกแดน ม.112 หวั่นกระทบความปลอดภัย ทนายอานนท์

บอกเล่าสถานการณ์ในเรือนจำที่มีความพยายามจะแยกผู้ต้องขัง ม.112 ม.110 ไปไว้คนละแดน ซึ่งสุ่มเสี่ยงต่อสวัสดิภาพและความปลอดภัย นายธัชพงศ์ กล่าวว่า จดหมายอานนท์ถึงรัฐมนตรียุติธรรม

รายละเอียดเพิ่มเติม

เสียงจากธุลีดินในกรงขังสีน้ำเงิน สืบเนื่องจากจดหมายของ อานนท์ นำภา ฉบับวันที่ 5 สิงหาคม 2569 อานนท์บอกเล่าถึงการแยกขังกระจายแคนผู้ต้องขังคดีมาตรา 112 และคดีทางการเมือง

พร้อมตั้งคำถามถึงความปลอดภัยของผู้ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐ มีประโยคหนึ่งที่ทำให้พวกเราหยุดอ่านไม่ได้ “ผมไม่รู้จะขอให้เพื่อน ๆ

ช่วยอย่างไร”ไม่มีใครควรต้องเขียนประโยคแบบนี้ เพราะไม่มีใครควรรู้สึกว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง อาจไม่มีใครรับ รู้ นี่จึงไม่ใช่เพียงจดหมายของอานนท์

สถานการณ์ล่าสุด

แต่เป็นสัญญาณเตือนที่ส่งออกมาจากหลังกำแพงเรือนจำ จดหมายฉบับนี้ไม่ได้เรียกร้องอภิสิทธิ์ ไม่ได้เรียกร้องให้ปล่อยตัว และไม่ได้ขอให้ใครเห็นด้วยกับความคิดของอานนท์ นายธัชพงศ์

กล่าวอีกว่า สิ่งที่จดหมายกำลังบอกกับสังคม มีเพียงเรื่องเดียว ผู้ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐ กำลังบอกว่า เขาไม่มั่นใจในความปลอดภัยของชีวิตตัวเอง คำถามที่สังคมต้องตอบ

จึงไม่ใช่ว่าเราชอบหรือไม่ชอบอานนท์ แต่คือเราจะยอมรับได้หรือไม่ หากในประเทศนี้ มีผู้ต้องขังคนหนึ่งต้องเขียนจดหมายออกมาบอกว่า เขา กังวลว่าจะไม่มีโอกาสได้เล่าเรื่องของตัวเองอีก

มุมมองและผลกระทบ

ผู้ต้องขังอาจถูกจำกัดอิสรภาพ แต่รัฐไม่มีสิทธิจำกัดคุณค่าความเป็นมนุษย์ของเขา เมื่อรัฐเป็นผู้ควบคุมตัวใครคนหนึ่ง รัฐย่อมมีหน้าที่รับผิดชอบต่อชีวิต ความปลอดภัย และศักดิ์ศรีของคนคน

นั้น ไม่ว่าเขาจะชื่ออะไร ถูกกล่าวหาด้วยคดีใด หรือมีความคิดเห็นทางการเมืองแบบไหน นี่ไม่ใช่หลักการของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เป็นหลักการพื้นฐานของรัฐที่เคารพหลักนิติธรรม

และเป็นมาตรฐานสากลในการปฏิบัติต่อผู้ต้องขังทุกคน นายธ้ชพงศ์ กล่าวอีกว่า ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงขอเรียกร้องต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ดังต่อไปนี้

ข้อมูลจากแหล่งข่าว

1.ยุติการแยกขังกระจายแดนผู้ต้องขังคดีมาตรา 112 มาตรา 110 และคดีทางการเมือง โดยไม่มีเหตุผลด้านความปลอดภัยที่ชัดเจนและสามารถตรวจสอบได้ โดยปิดโอกาสให้องค์กรสิทธิมนุษยชน

ผู้แทนฝ่ายกฎหมาย ผู้แทนญาติ สื่อมวลชน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เข้าเยี่ยมและติดตามสภาพความเป็นอยู่ของผู้ต้องขัง เพื่อให้เกิดความโปร่งใสและความเชื่อมั่นต่อสังคม

กำหนดมาตรการคุ้มครองความปลอดภัยของผู้ต้องขังทุกคนอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อให้เรือนจำเป็นสถานที่ที่รัฐสามารถรับผิดชอบต่อชีวิตของผู้คนได้

ไม่ใช่พื้นที่ที่สังคมจะรับรู้ได้ก็ต่อเมื่อเกิดควา…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ มติชน